در تنهايي خود لحظه ها را برايت گريه کردم

در بي کسيم براي تو که همه کسم بودي گريه کردم

در حال خنديدن بودم که به ياد خنده هاي سرد و تلخت گريه کردم

در حين دويدن در کوچه هاي زندگي بودم که ناگاه به ياد لحظه هايي که بودي و اکنون نيستي ايستادم و آرام گريه کردم

ولي اکنون مي خندم آري ميخندم به تمام لحظه هاي بچگانه اي که به خاطرت اشک هايم را قرباني کردم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی هنوزم دوسش

داری.

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آواره غرورش همه ی

وجودت له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی

بگی.

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی

تا نفهمه که هنوزم دوسش داری.

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر

لب بگی

گل من باغچه ی نو مبارک.

پروردگارا از عشق امروزمان چیزی برای فردایمان باقی بگذاربه اندازه ی

یک نگاه..... به اندازه ی یک لبخند..... تا به یاد داشته باشیم که روزی

عاشق هم بودیم.

مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه تولد حقایق غم انگیزی

که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند سکوت می کنم تا به خاک

سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی بر باد رفته ام آبرومندانه باشد.

گریه میکنم با شکوه مثل اقیانوس بلند مثل کوه او نمی شنود و 

نمی داند که ماه خوشبختی مشترک همه ی بی ستاره هاست.

                       خدایا!! 

                                   خدایا!!

                                               خدایا!!

                                                           خدایا!!

                                دیگر تاب پریشانی ندارم!

                                نه از آهن نه از سنگم.....

                                                                         خدایا!! 

چطور بود؟؟؟

   عشق یعنی پانهادن در خطر

     عشق یعنی لحظه ی دیدار یار

             عشق یعنی دست در دست روزگار

    عشق یعنی نغمه های هایده

   عشق یعنی رقص آب و آینه

           عشق یعنی عقل شد مدهوش تو

        عشق یعنی مست در آغوش تو

       عشق یعنی لب به لب انداختن

    عشق یعنی جامه را انداختن

      عشق یعنی لحظه های بیقرار

        عشق یعنی صبر یعنی انتظار

        عشق یعنی اشتیاق و اضطراب

             عشق یعنی دلهره  یعنی شتاب

              عشق یعنی اشک  یعنی عاطفه

         عشق یعنی یادگاری  خاطره

            عشق یعنی لایق معشوق شدن

          عشق یعنی با خدا همدم شدن

          عشق یعنی جام لبریز از شراب

                عشق یعنی تشنگییعنی سراب

               عشق یعنی خواستن له له زدن

              عشق یعنی سوختن پرپر زدن

              عشق یعنی سالهای عمر سخت

                  عشق یعنی زهر شیرین بخت تلخ

          عشق یعنی با خدایا ساختن.

انتظار

ای معنای انتظار یک لحظه بایست

       دیوانه شدن به خاطرت کافی نیست؟

یک لحظه بایست و یک جمله بگو

            تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟!

چون از بس بهت زار زدم و حاجتمو خواستم و تو

اعتنایی نکردی خسته شدم.

خب به منم باید حق بدی من به خاطره این حاجتم

فقط دارم بهت التماس می کنم.

راستی خداجون یه خبر:

می خوام فراموشش کنم وقتی فکر میکنم میبینم

اون اگه واقعا منو دوست داشت انقدر راحت بی خیال

نمی شدو نمی ذاشت من انقدر زجر بکشم وداغون

شم.

ولی نهههههههههه!!!

نمی تونم....

باید منتظرش بمونم تا هر وقت که شد....

            انتظار......

               و اکنون شب است و تنهایی و چشمانی خیس.....

آرزویی دل نشین را با خود به همراه دارد  که با فنا شدنش قسمتی از

وجود مرا به تباهی می کشاند و من هر روز در انتظار برگی سرور انگیزم

                                                  ولی افسوس:

ولی افسوس آن روز محبت انگیز هرگز فرا نخواهد رسید

و من هیچ گاه..... اما شاید روزی که سالهاست از آن می گریزم فرا رسد و

من در گورستان آرزوهایم در زیر خروارهای خاک که جسم مرا در آغوش

گرفته اند به ابدیت بپیوندم.

دوباره نمی خوام چشای خیسمو کسی ببینه

یه عمره حال و روزه من همینه

کسی به پای گریه هام نمی شینه

باز هم دلم گرفت و گریه کردم

باز هم به گریه هام می خندن

باز هم صدای گریمو شنیدن

همه به گریه هام می خندن

دوباره یه گوشه می شینم و واسه دلم میخونم

هنوز تو حسرت یه همزبونم

ولی نمیشه و اینو می دونم

بازم دوباره دلم گرفته

دوباره شعرام بوی غم گرفته

کسی نفهمید غمم چی بوده

دلیل یک عمر ماتمم چی بوده

مثل هوای بارونی

دلم هواتو کرده بود

هوای شیرین زبونی

دلم می خواست گریه کنم

بگم که سخته تنهایی

ای هم صدای آشنا

بگو که پیشم می مونی

نمی دونم کجایی و چه حالی و چه میکنی

ولی صدات تو گوشمه

میگی که اینجا می مونی

رفتم کنار پنجره

گفتم شاید ببینمت

دیدم محاله دیدنت

چون گل باید بچینمت

رو صندلی نشستم و

یهو دیدم یه قاصدک اومد پیشم

خبر آورد که آشنا

یه رازی رو بهت بگم

گفتم بگو

اومد نشست رو شونه هام

یواشکی چشماشو بست

تا نبینه اشک چشام

می گفت توی یه راهه دور

یه راهه دور و سوت و کور

مسافری نشسته بود

مسافری غریب و دلشکسته بود

از تو همش شکوه می کرد

با اشک و دل سرد

می گفت که یادت نمیاد

اون روزای آخریه

چقدر دلش می خواست

که تو نگاش کنی

نگاش کنی

صداش کنی

بهش بگی

دوسش داری

                                     تا اومدم بهش بگم برو بگو دوستت دارم 

دیدم که اون رفته بود و

منم دارم خواب می بینم.

تقدیم به آنانکه منتظر عشقشان اند.

منتظر بمانید.....

رفت...... تا می تونست دور شد......

          غافل از اینکه کره ی زمبن گرد بود......

     گر چه تو تنها تر از ما می روی

                                            آرزو دارم ولی عاشق شوی

       آرزو دارم بفهمی درد را

                                            تلخی برخورد های سرد را

تو را گم میکنم هر روز و پیدا میکنم هر شب

بدین سان خوابها را با تو زیبا میکنم هر شب

تبی این کاه را چون کوه سنگین میکند آنگاه

چه آتشها که در این کوه برپا میکنم هر شب

تماشایی ست پیچ و تاب آتشها... خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تماشا میکنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

چگونه با جنون خود مدارا میکنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

که این یخ کرده را از بیکسی ها تمنا میکنم هر شب

تمام سایه ها را میکشم بر روزن مهتاب

حضورم را ز چشم شهر حاشا میکنم هر شب

دلم فریاد میخواهد ولی در انزوای خویش

چه بی آزار با دیوار نجوا میکنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق میگردی؟

که من این واژه را تا صبح معنا میکنم هر شب

محمد جان کاش وبلاگمو بخونی و بفهمی .....

     بیاور زیباترین صبحی که تا به حال تجربه کرده ای مدیون

     صبرت در برابر سیاهترین شبی هستی که هیچ دلیلی

     برای تمام شدن نمیدیدی.

        به وفای همه بی ایمانم  به تو و عشق تو ایمان

         دارم.

       چشمت چه می خواهم؟/ تو خود از هر کسی بهتر از احساس

       من آگاهی/ نیازی نیست تا پنهان کنی از من نگاهت را/ گواهی

       می دهد قلبم مرا دیگر نمی خواهی/ غزل هایم زمانی روی

        لبهای تو جدی بود/ ولی امروز در چشمت نمی ارزم پر کاهی.